Dzięcioł białogrzbiety

Dzięcioł białogrzbiety (Dendrocopos leucotos) – gatunek średniej wielkości osiadłego ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae). Zamieszkuje pas lasów liściastych Eurazji od Renu po wybrzeże Pacyfiku i wyspy w jego zachodniej części. Nie jest zagrożony.

Wyraźnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samiec ma białe czoło z czerwoną czapeczką, samica białe czoło i czarną czapeczkę. Posiada również białe pióra u nasady dzioba (ta sama cecha występuje u dzięcioła białoszyjego). Płaszcz czarny, kuper biały (u podgatunku lilfordii prążkowany), co odróżnia go od dzięcioła dużego i białoszyjego. Więcej białych pręg na skrzydłach, z czego najgrubsza znajduje się na pokrywach naskrzydłowych. Czarny ogon ze słabo widocznymi białymi kropkami na bocznych sterówkach.

Podmokłe lasy mieszane, zazwyczaj w pobliżu rzek i jezior, obfitujące w martwe drzewa m.in. osiki, wierzby, olsze i brzozy. Potrzebuje starych albo martwych, ale dobrej jakości drzew. Dosyć licznie występuje w Puszczy Białowieskiej z populacją liczącą 115–130 par po stronie polskiej i 20–50 po białoruskiej.

Owady, a także chrząszcze żyjące w drewnie. Zazwyczaj wydziobuje je ze spróchniałych i martwych drzew liściastych. Sporadycznie zjada również orzechy i jagody. Samce zwykle żerują bliżej ziemi na martwych drzewach lub złamanych przez burzę, które mają cienką warstwę kory.