Rozkosz kwiatów jest intensywna jak zapach werbeny w upalne południe. Krótka jak przylot ważki, delikatna jak muśnięcie motylich skrzydeł i ciężka jak włochaty odwłok trzmiela, który nurkuje w płatkach hortensji jak koronkach rokokowej sukni i z brawurą raubrittera gwałtem bierze to, co najsłodsze.
Kwiaty rozchylają swe płatki, gotowe na spełnienie i piękne w całej swej świadomej pełni – wszak po to tylko rosły, pięły się w górę, wypuszczały pąki i całą siłę swego jestestwa zamieniały w kwiat. Warkot i ruch owadzich skrzydeł wprawia je w stan uniesienia, a one otumanione własnym zapachem, drganiem powietrza i bzyczeniem wibrującym jak dźwięk niewidzialnego kamertonu, który dostraja się tylko do nich, wydzielają nektar – najczystszą skroploną rozkosz, o którą bogowie toczyli zażarte wojny, a śmiertelnicy poświęcali rodziny, kariery, zdrowie i w pocie czoła zgromadzone skarby.
Owad zdobywa kwiat szturmem jak dzika horda warowną twierdzę – zbliżenie trwa krótko i pozornie przeczy wszelkim regułom Kamasutry. Myli się jednak ten, kto myśli, że ludzie są pod tym względem bardziej wyrafinowani. Cały żywot rośliny podporządkowany jest tej jednej chwili, która jak błysk gromu z jasnego letniego nieba odmienia je i nadaje sens całej ich egzystencji. Zaloty trwają dłużej, niż nam się wydaje – od pierwszych kropli rosy, które owady spijają z ich płatków sprawdzając, czy już nadszedł ich czas, od pierwszych promieni słońca, które delikatnie podnosi kwiatom głowy i rozwiera wargi płatków do pocałunku. Owadzi lot wokół kwiatu jest najpiękniejszym tańcem godowym natury i roślina reaguje na niego, mimo że ludzie myślą, że stoi bezmyślnie jak badyl. Kwiat otwiera się niczym mityczny sezam na tajemne zaklęcie – pod tym względem jest bardziej bezwstydny od najsprawniejszej kurtyzany. Wabi, kusi intensywną barwą i oszałamiającym zapachem, a nawet nieco droczy się – nie pozwala się posiąść dopóty, dopóki nie będzie gotowy. Idealny.
I oto na naszych oczach dzieje się cud – natura pokonuje kulturę, pierwotna dzikość zwycięża misternie plewione, podlewane i nawożone dzieło człowieka. Bo to nie od niego zależy, czy dany kwiat dojrzeje w na tyle piękny słoneczny i bezwietrzny dzień, że podleci do niego owad. Tysiące kwiatów umiera, nie rodząc owocu. Ich płatki blekną, płowieją i zwijają się ze wstydu niespełnienia, a wiatr rozmiata je w nicość. Tym steruje wyłącznie natura. Próbujemy ją oszukać, projektując mikroroboty, wpuszczając do szklarni hodowle trzmieli i skacząc od kwiatka do kwiatka z pędzelkiem. Ale nic i nikt nie zastąpi natury, która w krótkim akcie rozgrywającym się nieustannie na naszych oczach pokazuje nam, czym jest rozkosz, harmonia i czym jest akt spełnienia, który sprawia, że od miliardów lat życie na Ziemi trwa i trwa. Wystarczy tylko uważnie się temu przyjrzeć…